Çok bağırdı ya o, biraz zor oldu.”

Vak’alardan biri, telefon dinlemesiyle ortaya çıktı Emrah Karaduman’la Aleyna Tilki telefon görüşmesi yapıyorlardı. Gece katlettikleri kurbanı, gündüz telefonda mevzu ediyorlardı. Aleyna’nın afyonu anca patlamıştı. Yenice kalkmıştı. Görüşmenin ilk zamanlarında Aleyna kurbanı hatırlamıyordu bile… Aleyna: Akşamleyin ne oldu ya, kafam çatlıyor, ben pek hatırlayamıyorum. Fazla mı kaçırdım ne… Emrah: Evet, sen baya bir koptun. Bu sefer bizi aştın. O nasıl dağıtmaktı öyle. Kızı mahvettin. Aleyna: Ne kızı ya, pek hatırlamıyorum. Emrah: Doğru hatırlayamazsın, çok kaçırmıştın. Esmer olan vardı ya hani Aleyna: Hee, tamam. Şimdi hatırladım. Çok bağırdı ya o, biraz zor oldu. Emrah: Olsun, öyle olması daha güzel değil mi? Anca tadı çıktı. Aleyna: Neyse, sonra görüşelim. Ben duşa falan gireceğim.

Sözünü ettikleri esmer kurban, arkadaş grupları arasından, Yahudi olmayan bir genç kızdı.

Kurban da dahil olmak üzere hep beraber uyuşturucu içtiler. Sonra kurbanı alıp bağlayıp ayine geçtiler. O sırada çok debelendi, inledi, bağırdı.

Aleyna, çırılçıplak denebilecek bir halde kurbanın üzerinde oturup debelendi, bıçakla kurbanın vücuduna şekilleri çizerken yavaşça ve derince çizdi, kesti. Büyük acılar yaşamasına sebep oldu. Kurbanın tırnaklarını bu aşamadan önce çekmişlerdi. Bu kurbanın kalbine bıçağı da Aleyna vurdu. Cesedi kendileri parçaladılar.